NiYay.com   นิยาย เรื่องสั้น กลอน เกมส์ เว็บบอร์ด glitter clip blog วาไรตี้ สมัครสมาชิก เปิดร้านค้า ขายหนังสือ
eXTReMe Tracker
 
 
นิยายจากทุกหมวด: 
ค้นหาจาก ชื่อเรื่อง ชื่อผู้แต่ง


เนื้อหานิยายs  


ตอนที่ 1 : เหตุเกิดจากอดีต(รุ่นพ่อ - รุ่นแม่) 100%
Niyay.comon Google+



หากย้อนกลับไปเมื่อพุทธศักราช 2534
          ในคฤหาสน์หลังใหญ่แห่งหนึ่งที่มีเนื้อที่ประมาณ100ตารางวา โครงสร้างออกแบบสไตล์ยุโรปผสมผสานกับตะวันออก หญิงสาวหน้าตาดี ผิวขาว สวมเสื้อเชิ๊ดลายสก๊อตสีแดงกับกางเกงสามส่วนสีดำเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูใหญ่ คลี่กระดาษแผ่นเล็กยับยู่ยี่ออกมาดูเพื่อให้แน่ใจว่าใช่ที่บ้านสว่างประชาตาที่ระบุเอาไว้ในกระดาษหรือเปล่า
          “บ้านหลังนี้นะเหรอ ที่ฉันจะต้องมาทำงานเป็นคนรับใช้ที่นี่ ใหญ่โตไม่ใช่เล่น”
            หญิงสาวลองเอาบ้านเลขที่โน๊ดในกระดาษขึ้นมาเทียบกับป้ายบ้านเลขที่ที่ติดอยู่หน้าประตูแล้วมันตรงกัน แน่ใจแล้วว่าเธอต้องมาทำงานเป็นคนใช้ในบ้านหลังใหญ่โตหลังนี้จริงๆจึงกดกริ่งเรียกให้คนมนบ้านออกมา หญิงสูงวัยร่างท้วมค่อยๆเดินต้วมเตี้ยมออกมาหน้าบ้านท่ามกลางแสดแดดเปรี้ยงๆ
            “สวัสดีจ้ะป้า หนูมาจากบริษัทหางานไม่ทราบว่าเอ่อ....คุณหญิงกุสุมาอยู่ไหมคะ”
“ตอนนี้คุณหญิงท่านอยู่ข้างใน เข้ามาเลยคะ”ป้านวลหัวหน้าคนใช้เปิดประตูอนุญาตให้แม่บ้านสาวเข้าไปรายงานตัวกับคุณหญิงกุสุมาที่ห้องโถงรับแขกสไตล์หรูหรา
กุสุมานั่งอ่านนิตยสารสังคมอยู่บนโซฟาสบายๆ ก็ต้องปิดหนังสือและวางมันลงบนโต๊ะ ชำเลืองมองแม่บ้านสาวคนใหม่อย่างเพ่งพิจารณาทั้งหน้าตาและผิวพรรณที่ไม่ได้บ่งบอกเลยว่าจะมาเป็นคนใช้ ผิวพรรณผุดผ่องเหมือนใยฝ้ายชั้นดีน่าจะไปทำงานอะไรที่ดีกว่าคนใช้
“ฉันคิดว่าเธอน่าจะไปหางานอื่นทำนะ ดูจากรูปร่างภายนอกของเธอแล้วอาชีพคนใช้มันไม่เหมาะกับเธอหรอก ผอมแห้งแรงน้อยซะขนาดนี้ จะสู้งานบ้านของฉันได้ไหมนั้น บ้านออกจะหลังใหญ่โต”
“คุณผู้หญิงคะ ดิฉันจบแค่ชั้นม.3คงไม่มีวาสนาไปทำงานดีๆหรอกคะ ความสามารถของหนูก็ไม่มีหนูไม่รู้จะไปทำงานอะไรนอกจากอาชีพแม่บ้าน แค่ดิฉันได้มาทำงานเป็นคนใช้ในบ้านหลังใหญ่ๆก็นับว่าหรูแล้ว”พลอยเพ็ญบอกน้ำเสียงเรียบ แค่จบมอสามจะไปทำอะไรได้ ขนาดพนักงานทำความสะอาดตามโรงแรมยังจ้างคนจบปริญญาตรีมาทำงานเลย
“งั้นก็ตกลง ฉันจะรับเธอเข้าทำงาน”สิ้นเสียงกุสุมาคนที่นั่งลุ้นว่าจะได้งานทำหรือไม่ก็ออกอาการยิ้มดีใจยกมือไหว้เป็นการขอบคุณที่คตุณนายมีความกรุณาเมตตาให้เธอเข้ามาทำงานที่นี่
“ว่าแต่เธอชื่ออะไร ฉันคุยกับเธอมาตั้งนานแล้วยังไม่รู้จักชื่อเธอเลย”
“ดิฉันชื่อพลอยเพ็ญ สุขสันต์คะ เรียกสั้นๆว่าพลอยก็ได้”
“แล้วเธอไม่ได้ขนอะไรมาเลยเหรอ รู้ไหมว่าคนใช้บ้านของฉันไม่ได้ไปกลับ”กุสุมามองมาที่เธอแล้วสังเกตว่าเธอไม่ได้เอาข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวมาเลยสักชิ้นเดียว พลอยเพ็ญก้มหน้าลงและตอบเสียงอ่อยๆไปว่า
“พลอยมาแต่ตัวคะ ข้างของเครื่องใช้ส่วนตัวทั้งหมดถูกคนต่างด้าวขโมยไปหมดแล้ว เหลือแต่เพียงแค่เสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่กับเศษเงินติดกระเป๋านิดหน่อยพอประทังชีวิต”
กุสุมาพยักหน้าน้อยๆไปตามมารยาท รู้สึกเห็นใจชะตากรรมของพลอยเพ็ญจึงสั่งให้ป้านวลจัดหาเสื้อผ้าและข้าวของเครื่องใช้ใหม่ให้เธอ รวมทั้งจัดหาห้องนอนที่เรือนคนใช้อีกด้วย หญิงสาวมองสำรวจรอบๆบ้านหลังนี้ก็ไม่ต่างจากโรงแรมหรูๆระดับห้าดาว มีสวนหย่อมเล็กๆรอบบ้าน สระว่ายน้ำส่วนตัวขนาดใหญ่ อืม....บ้านเศรษฐีมันมีดีแบบนี้นี่เอง
รถเบ็นช์คันดำขับเคลื่อนแล่นมาจอดที่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่มาพร้อมกับเสียงบีบแตร์ดังขึ้นมาถี่ๆ ระหว่างที่คนใช้คนอื่นๆกำลังยุ่งๆกับหน้าที่ของตัวเอง พลอยเพ็ญตัดสินใจวิ่งออกไปเปิดประตูให้ รถค่อยๆเลี้ยวเข้ามาจอดในบ้านช้าๆ  แล้วค่อยหยุด คนขับเปิดประตูลงมาก้าวไปเปิดประตูให้นาย ชยานันท์ สว่างประชา ลงมาจากรถ พลอยเพ็ญปิดประตูหน้าบ้านเสร็จก็กลับเข้าไปรดน้ำต้นไม้ต่อ
“คนหายหัวไปไหนหมด ทำไมจึงปล่อยให้ผู้หญิงตัวเล็กๆไปเปิดประตูให้”เสียงโวยวายของชยานันท์ทำให้กุสุมาต้องเดินออกมาดูว่าใครทำอะไรขัดใจลูกชายหัวแก้วหัวแหวน
“อะไรเหรอลูกกลับมาไม่เท่าไหร่ก็อารมณ์เสียแล้ว”
“ไม่มีอะไรหรอกแม่ ผมก็แค่สงสัยเฉยๆว่าพวกผู้ชายหายไปไหนหมด”เขานึกเป็นห่วงคนที่เปิดประตูให้เขาเมื่อตะกี้ ถึงแม้ว่าเขาจะเห็นหน้าเธอไม่ชัดก็ตาม แต่ก็รู้ว่าเขาเป็นผู้หญิง ไม่สมควรทำงานตากแดดตากลมแบบนี้ เกิดเป็นลมเป็นแล้วขึ้นมาจะทำไง กุสุมาเห็นด้วยจึงเรียกให้พลอยเพ็ญมาพูดคุย
“ท่านเรียกพลอยให้มาพบมีอะไรหรือเปล่าคะ”พลอยเพ็ญตกอกตกใจที่อยู่ดีๆคุณหญิงก็เรียกให้มาพบทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ตั้งใจทำงานตามที่คุณนายสั่งตลอด
“มีสิ.....ต่อไปนี้เธอห้ามออกไปทำงานตากแดดตากลมแบบนั้นเด็ดขาด ฉันจ้างให้เธอมาทำงานในบ้านอย่างเดียวเท่านั้นไม่ได้จ้างมาทำสวนสักหน่อย ว่าแต่ใครสั่งให้เธอไปทำละ”กุสุมาออกคำสั่งไม่ให้พลอยเพ็ญออกไปทำงานข้างนอก เพราะกฎของคนใช้บ้านหลังนี้เขาห้ามใช้แรงงานผู้หญิงไปทำงานตากแดดตากลม พลอยเพ็ญหน้าเสียไม่กล้าซักถามอะไรนอกจากนั่งเงียบกริบเป็นตุ๊กตา รอคำสั่งจากเจ้านายอย่างเดียว
“อ้าว....เงียบทำไมละ ตอบฉันมาสิว่าใครใช้ให้เธอไปเปิดประตู”
“ไม่มีหรอกคะ พอดีว่าดิฉันไม่เห็นใครไปเปิดประตูดิฉันก็เลยเป็นคนไปเปิดเอง”พลอยเพ็ญตอบไปตามความจริงเพราะคนอื่นๆมัวแต่ไปทำงานในครัว คงไม่ได้ยินเสียงแตรรถที่อยู่ด้านนอก
“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่เป็นไร เดี๋ยววันนี้เธอลองทำอาหารให้ลูกชายของฉันกินเป็นมื้อเย็นก็แล้วกัน”กุสุมาสั่งงานเธอจบแล้วเดินขึ้นบันได พลอยเพ็ญถอนหายใจนึกว่าจะโดนเทศนาวันแรกซะแล้ว
“เดี๋ยวก่อน!!!!”
ชายหนุ่มตะโกนเสียงดัง บอกให้เธอหยุด พลอยเพ็ญหยุดเดินหมุนตัวกลับมาที่ต้นเสียงช้าๆ ก้มหน้าก้มตาไม่ให้อีกฝ่ายเห็นหน้า อาจเป็นไปได้ว่าเธอกลัวถูกคนเรียกดุเอา คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าท่าทางน่าเกรงขาม สุขุม นุ่มลึก บุคลิกและท่าทางใช้ได้ ถอดแบบออกมาจากผู้เป็นแม่เป๊ะๆ
“เงยหน้าขึ้นมาหน่อยสิ จะก้มหน้าก้มตาทำไม”
นั่นนะสิ.....พลอยเพ็ญจะหลบหน้าหลบตาคุณชยานันท์ทำไม ทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรผิด ชยานันท์ไม่รอช้าเดินเข้าไปเชยคางหญิงสาวเชิดขึ้น ไม่น่าเชื่อ....ว่าสาวสวยราวกับนางฟ้าจะมาเป็นคนใช้ ดวงตากลมโตใส จมูกโด่ง ปากเป็นรูปกระจับ ผิวขาวราวกับหยวกกล้วย แต่ที่น่าเสียดายก็คือรูปร่างผอมเก้งก้างไปหน่อย  ครั้งแรกที่ชยานันท์เห็นรู้สึกประทับใจในความสวยของพลอยเพ็ญ สวยกว่ารังรองคู่หมั้นสาวของเขาเสียอีก เขาลองเปรียบเทียบกันแล้วรังรองเป็นผู้หญิงที่คุณแม่เคยจับหมั้นกันตั้งแต่เด็กๆ รังรองมีความพร้อมทุกๆด้านไม่ว่าจะเป็นเรื่องฐานะ การศึกษา และหน้าที่การงาน ซึ่งแตกต่างกับพลอยเพ็ญโดยสิ้นเชิง แต่เขาไม่เคยคิดจะรักรังรองเลยสักครั้งเดียว
เพิ่งมาทำงานวันแรกเหรอ”เขาถามน้ำเสียงอ่อนโยน ยิ่งได้เห็นใบหน้าสวยๆของเธอแล้วหัวใจก็ยิ่งวูบวาบ
“คะ”หญิงสาวตอบเขินๆ ไม่กล้าสบตาอีกฝ่าย
“เธอชื่อพลอยเพ็ญใช่ไหม ชื่อเพราะดีนิ”ชายหนุ่มจ้องความงดงามบนใบหน้าเธอตลอด ไม่ยอมละสายตาไปไหน ก็เจอหญิงสาวที่ถูกต้องตาต้องใจซะขนาดนี้เป็นใครจะอดใจไหว
“ขอตัวก่อนนะคะ พอดีว่าวันนี้ดิฉันจะต้องลงครัวไปทำอาหารให้คุณชยานันท์ทาน”พลอยเพ็ญเดินหันหลังกลับไปที่ครัว ปล่อยให้ชายหนุ่มยืนมองตาค้างตะลึงในความสวยของสาวใช้ที่เพิ่งมาทำงานใหม่
อาหารทั้งห้าอย่างถูกจัดวางเรียงอยู่บนโต๊ะอันประกอบไปด้วยแกงส้มชะอมไข่  น้ำพริกปลาทู ต้มยำปลากะพง ยำรวมมิตรและแกงเผ็ดหอยขม กลิ่นของอาหารหอมฉุยไปถึงข้างบนบ้าน กุสุมากับชยานันท์เดินลงบันไดและมองมาที่โต๊ะอาหารก็ล้วนแต่น่ากิน
“หอมจัง เธอทำเองหมดเลยเหรอ”กุสุมาถามขึ้นอย่างแปลกใจนึกไม่ถึงว่าพลอยเพ็ญจะทำอาหารเป็น
“ป้านวลก็ทำด้วยนะคะ พลอยเอ้ยดิฉันมีหน้าที่แค่ปรุงรสชาติอย่างเดียวเท่านั้น”เสียงหวานเอ่ยตอบเจ้านาย แต่ไม่ลืมที่จะบอกว่ามีป้านวลช่วยด้วย ทำเอาป้านวลที่ยืนอยู่ข้างๆพลอยโล่งอกไปด้วย
“ฉันว่าเธอควรจะเรียกชื่อแทนตัวเองจะดีกว่าไหม เวลาฉันฟังเธอพูดคำว่าดิฉึนมันรู้สึกขัดๆยังไงไม่รู้”
กุสุมากล่าวเสร็จก็นั่งลงที่หัวโต๊ะ ชยานันท์นั่งตามมารดาพร้อมมองมาที่จานอาหารแต่ละอย่างที่นอกจากจะจัดจานได้สวยงามตระการตาแล้ว กลิ่นหอมยังเตะโชยเข้าจมูกชวนให้ลองลื้มสัมผัสอาหารจานนั้นๆ พลอยเพ็ญตักข้าวใส่จานให้เจ้านายทั้งสองและกลับไปยืนที่เดิม เผื่อเจ้านายจะต้องการทานข้าวเพิ่มอีกเมื่อเจ้านายทั้งสองตักอาหารเข้าปากคำแรกซักพักก็เคี้ยวหงับๆอย่างเอร็ดอร่อย
“พลอยเพ็ญ.....เธอทำอาหารได้….อร่อยมาก”กุสุมาพูดเว้นวรรคให้เธอใจหายเล่นๆก่อนจะเอ่ยชม พลอยเพ็ญพยักหน้าเบาๆยิ้มให้บางๆเป็นการรับคำชมจากเข้านาย ชยานันท์ชูนิ้วโป้งให้เธอก่อนจะตักอาหารเข้าปากไปหลายคำ พอหมดแล้วก็ขอเติมข้าวอีกจนไม่รู้ตัวว่าตัวเองได้กินข้าวปาเข้าไปสามจานแล้ว
หลังจากรับประทานอาหารเสร็จชยานันท์ก็เรียกให้พลอยเพ็ญไปนวดแผนโบราณที่ห้องนอนของเขา ฝ่ามือบางบรรจงกดทับลงแผ่นหลังแกร่งไปมาอย่างชำนาญ เพราะเธอเคยทำงานเป็นหมอนวดแผนโบราณมาก่อนนั่นเอง ร่างหนาที่นอนคว่ำทำท่าสบายเหมือนได้ผ่อนคลายที่สปา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น หญิงสาวเดินไปเปิดประตู แววดาวถือถาดที่มีแก้วน้ำส้มทรงสูงทั้งสองแก้วเข้ามาในวางไว้บนโต๊ะและเดินออกไป พลอยเพ็ญสงสัยว่าทำไมมีน้ำส้มสองแก้ว กายหนาพลิกตัวหงายและลุกขึ้นไปหยิบน้ำส้มทั้งสองแก้วออกมาจากโต๊ะ แหวนที่เขาสวมใส่อยู่บนนิ้วนางข้างซ้ายถูกนิ้วก้อยงัดฝาขึ้นและเทผงยานอนหลับผสมลงในน้ำส้มอีกแล้ว ใช้หลอดคนยาให้ละลายแล้วยื่นให้พลอยเพ็ญดื่ม
“อะไรกันคะ”พลอยเพ็ญสงสัยว่าชยานันท์จะส่งแก้วน้ำส้มมาให้เธอทำไมกัน
“ดื่มเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ”เขายัดแก้วใส่มือนุ่มและเขาก็ยกแก้วน้ำส้มขึ้นดื่มจนหมดแก้ว ชำเลืองมองมาที่หญิงสาวทำท่าลังเลกับแก้วน้ำส้ม
“ขอบคุณคะ”
ด้วยความที่ไม่ได้คิดอะไรหญิงสาวจึงยกขึ้นมาดื่มตามมารยาท ในที่สุดเธอก็ดื่มมันจนหมดแก้วและผล็อยหลับไป  ชยานันท์คว้าเข้าเอวบางหมับก้มลงไปหอมแก้มเนียนไปสองสามฟอดและอุ้มไปที่เตียงนอน เขาทอดมองหญิงสาวที่นอนหลับสนิทอย่างพึงพอใจก่อนจะโถมตัวลงกอดเธอไว้
“พลอยเพ็ญ.....ผมขอโทษนะที่ทำกับคุณแบบนี้ ที่ผมทำไปก็เพราะผมรักคุณสุดหัวใจ คุณเป็นผู้หญิงที่ผมเจอแล้วตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบ เป็นของผมเถอะนะ....พลอยเพ็ญ”
เสียงกระเส่าออกมาจากปากของสมภารที่คอยจะจ้องกินไก่วัดเมื่อยามมีโอกาส เขาก้มลงไปพรมจูบไปทั่วใบหน้า ลงระเรื่อมาที่ซอกคอขาวเนียนอย่างหื่นกระหาย  มือหนาเอื้อมไปปลดตะขอบราออกจากร่างบางแล้วโยนมันลงกับพื้น ปลดเสื้อผ้าที่อยู่ปกคลุมร่างบางออกจนหมด  แล้วเขาก็บรรเลงดนตรีจังหวะเร็วจังหวะช้าผสมผสานกันจนในที่สุด พลอยเพ็ญก็ตกเป็นของชยานันท์เสียแล้วโดยไม่รู้ตัว
พอตื่นขึ้นมาปรากฎว่ากายบางที่อยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนารู้สึกหนาวๆจึงลืมตาขึ้นมาดู พระเจ้าช่วย! ทำไมเธอยู่ในสภาพนี้ได้ คำถามแรกที่ตั้งขึ้นในใจเมื่อได้เห็นสภาพร่างกายอันเปลือยเปล่าของตัวเอง ชยานันท์พลิกกายเข้ามากอดหอมแก้มพลอยเพ็ญอย่างรักใคร่จนสะดุ้งหันไปมองคุณผู้ชายอย่างหวาดๆ
“คุณผู้ชาย!”
พลอยเพ็ญร้องตกใจขึ้น มองหน้าชยานันท์แล้วถอบกรูดจนแผ่นหลังไปติดหัวเตียง ร้องห่มร้องไห้ไม่เป็นภาษา  ด้วยความรู้สึกผิดว่าเผลอพลั้งไปกับเขาแล้ว
“ไม่ต้องร้องไห้ไปหรอกพลอย ที่ฉันทำไปก็เพราะรักเธอจริงนะ”เขาพูดปลอบประโลมไม่ให้หญิงสาวร้องไห้แต่กลับทำให้เธอร้องไห้หนักกว่าเดิม
“ไม่ได้หรอกคะคุณผู้ชาย สิ่งที่คุณทำลงไปมันผิดมหันต์นะคะ คุณกำลังจะแต่งงานกับรังรองอยู่แล้วถ้าคุณท่านมารู้เข้ามันจะไม่ดีนะคะ”หญิงสาวย้ำเตือนสถานะของเขา รู้ดีว่าสิ่งที่เธอทำอยู่นั้นมันผิดศิลห้าข้อที่สาม ว่าด้วยกาเมสุมิฉาจารา คือห้ามไปประพฤติผิดในกามนั่นเอง
“เอาน่า ก็ฉันไม่ได้รักรังรองนี่เธอก็น่าจะรู้”
“ไม่รู้หรอกคะเพราะดิฉันเป็นคนใช้ มีหน้าที่ทำงานบ้านให้อย่างเดียวเท่านั้น”
“แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว เธอเป็นภรรยาฉันต่างหากเล่า”เขาพูดพลางดึงร่างบางเข้ามากอดในอ้อมแขนที่ว่างเปล่า  หญิงสาวจำยอมรับสภาพกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
เสียงร้องไห้ของพลอยเพ็ญดังไปถึงห้องนอนของกุสุมาเข้าพอดี กุสุมารู้สึกได้ยินเสียงผู้หญิงร้องไห้ดังมาจากห้องของลูกชายจึงรีบรุตเข้าไปดูให้เห็นกับตาว่าเกิดอะไรขึ้น ประตูห้องชยานันท์ที่ไม่ได้ล็อคถูกเปิดขึ้น ผู้เป็นมารดาโพล่งเข้ามาเห็นภาพของพลอยเพ็ญนุ่งเพียงแค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวนอนซบกับลูกชายเข้าพอดี แววตาลุกเป็นประกายจัดด้วยความโกรธที่สาวใช้คนใหม่กล้ามาหักหน้าเธอถึงที่ แบบนี้ต้องมีการเอาเรื่องกันหน่อยแล้ว ผู้เป็นแม่กลัวว่าจะเป็นอุปสรรคในการแต่งงานของลูกชายจึงเดินอาดๆเข้าไปตบหน้าลูกชายจนหันและกระชากผู้หญิงที่อยู่ข้างๆลงจนตกเตียงล้มกลิ้งไป
“นังพลอยเพ็ญ......ทำไมแกต้องทำร้ายจิตใจฉันด้วย เสียแรงที่ฉันอุตส่าห์ไว้ใจเธอ แต่เธอก็กลับทำลายความหวังดีของฉันจนหมดสิ้น”
กุสุมาเสียใจที่ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนคว้าคนใช้มาทำเมียและที่แย่ไปกว่านั้นคนใช้คนนั้นก็กำลังจะขึ้นแท่นเป็นคนใช้คนโปรดของคุณหญิงเสียด้วย ดังนั้น..........กุสุมาจึงเข้าไปตบตีพลอยเพ็ญเป็นการระบายความแค้นโดยตรง  พลอยเพ็ญไม่โต้ตอบปล่อยให้กุสุมาทำร้ายร่างกายตนต่อไปจนหมดสติคอพับไป
ชยานันท์รับสารภาพกับกุสุมาเองว่าเรื่องทั้งหมดเป็นแผนของเขาเอง เขาไม่อยากแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักอย่างรังรอง ถึงแม้ว่าลูกสะใภ้ของแม่คนนี้จะมีอะไรที่สมบรูณ์แบบก็เถอะ เขาอยากได้ภรรยาไม่ใช่พนักงาน กุสุมาคิดหนักพยายามหาทางออกกับปัญหาที่เกิดขึ้น ซักพักก็คิดหาทางออกกับเรื่องนี้ได้แล้ว 
ในที่สุดกุสุมาก็ยอมให้พลอยเพ็ญทำงานที่บ้านต่อแต่มีข้อแม้ก็คือเธอจะต้องอยู่ในฐานะคนใช้เท่านั้น พลอยเพ็ญก้มหน้ายอมรับกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น เธอเริ่มมีใจให้กับชยานันท์ทั้งๆที่รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ เพราะฉะนั้นก็ควรจะทำใจซะตั้งแต่ต้น เพียงแค่ชั่วข้ามคืนชีวิตของเธอก็เปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิง
แผนการของชยานันท์ไม่สำเร็จแถมยังต้องเข้าพิธีแต่งงานกับรังรองจนได้ ทั้งสองถูกญาติผู้ใหญ่ทำพิธีรดน้ำสังข์  พลอยเพ็ญทำหน้าที่เป็นเพื่อนเจ้าสาวโดยไม่เต็มใจเพราะถูกคุณหญิงทั้งสั่งและกำชับต่างๆนานาว่าถ้าไม่ทำตามเมื่อไหร่จะไล่เธอออกจากบ้านได้ทุกเมื่อ หลังจากทำพิธีแต่งงานเสร็จแล้วทั้งเจ้าบ่าวและเจ้าสาวก็เข้าหอกันอย่างมีความสุข พลอยเพ็ญแอบยืนมองภาพเหล่านั้นอย่างเจ็บปวดใจ รับไม่ได้กับสิ่งที่เห็น กุสุมาเดินผ่านมาเห็นพอดีจึงลากออกมากล่าวตักเตือน
“เธอเห็นแล้วใช่ไหม ว่าคู่บ่าวสาวต้องทำอะไรกันหลังแต่งงาน จำใส่กะโหลกหนาๆไว้ด้วยว่าลูกชายฉันไม่มีวันกลับมาสนใจผู้หญิงข้างถนนอย่างเธอ.......พลอยเพ็ญเจียมตัวไว้ด้วยว่าเธออยู่ในฐานะอะไร”กุสุมาตั้งใจเน้นเสียงเขียวกับเธอแทบทุกคำประกอบกับสายตาที่มองเธออย่างดุดัน ทำให้เธอต้องเดินลงไปข้างล่างเงียบๆ
สองเดือนต่อมารังรองมีอาการอาเจียนคล้ายจะเป็นลมอยู่ตลอดจึงเรียกใช้ให้พลอยเพ็ญมาบริการเช็ดอ้วกให้บ้าง คอยเอายาดมมาจ่อจมูกให้ 
“เป็นไงบ้างคะ ค่อยยังชั่วหรือยัง”พลอยเพ็ญถามไถ่อาการของภรรยาชยานันท์ ทั้งๆที่ไม่อยากถามเลยด้วยซ้ำ ก็รู้ๆกันอยู่ว่านี่เป็นอาการของคนแพ้ท้อง
“ไม่เป็นไรหรอก เธอหมดหน้าที่ออกไปได้แล้ว”รังรองเอ่ยเสียงหงุดหงิดออกปากไล่ พลอยเพ็ญหันขวับเหลือบมองนายสาวคนนี้อย่างสุดจะทน ก่อนจะสืบเท้าออกไป
ภายนอกรังรองดูเป็นคนเรียบร้อยไม่น่ามีอะไร อยู่ต่อหน้าชยานันท์กับกุสุมาก็พูดจาสุภาพอ่อนหวานจนมดทั้งรังจะมาไต่ตอมที่ปากอยู่แล้ว นิสัยดีแต่พอลับหลังสองคนไปแล้วคนละเรื่องเลย ชอบพูดจาดูถูกคนที่ต่ำต้อยกว่า ถือว่าตัวเองเป็นภรรยาของชยานันท์ย่อมมีอภิสิทธิในบ้านนี้ทั้งหมด รังรองไม่ชอบขี้หน้าพลอยเพ็ญสักเท่าไหร่เพราะเกรงว่าสักวันผู้หญิงคนนี้จะมาฉกฉวยเอาสามีของเธอไป จึงต้องคอยหาเรื่องกลั่นแกล้งเธอได้ทุกครั้งเมื่อมีโอกาส
ข่าวดีก็คือ.....ตอนนี้รังรองกำลังตั้งครรภ์สองเดือนกว่าๆ สร้างความดีใจให้กับสามีและคุณหญิงเป็นอย่างยิ่ง ในที่สุดก็จะได้มีทายาทเสียที พลอยเพ็ญก็เช่นกัน......เมื่อรู้ว่าตัวเธอก็กำลังตั้งครรภ์ด้วยเช่นกันก็ดีใจจึงพยายามหาโอกาสบอกข่าวดีให้ชยานันท์ทราบ
เมื่อร่างของพลอยเพ็ญมายืนอยู่หน้าห้องของชยานันท์ก็ตัดสินใจเคาะประตูสามทีดังๆ ชยานันท์เดินออกมาเปิดประตูให้เธอเข้าไปในห้องได้พร้อมกับก้มลงไปหอมแก้มเธอทั้งสองข้างให้หายคิดถึง หญิงสาวรั้งกายไม่ให้เขาแสดงความรักกับเธอแบบนี้ เดี๋ยวรังรองจะเข้ามาเห็น
“คิดถึงจังเลยที่รัก นึกยังไงคุณถึงได้มาหาผมที่ห้อง”
“คือว่า.....ตอนนี้ฉันกำลังท้องสองเดือนคะ”
“อะไรนะ ......... เป็นเรื่องจริงเหรอนี่”เขาได้ยินคำว่าท้องออกจากปากพลอยเพ็ญทำเอาแทบช็อค ทำอะไรไม่ถูกได้แต่ทำเสียงอึกอักอยู่ในคอ จังหวะนั้นเองรังรองก็เข้ามาในห้องพอดี เห็นพลอยเพ็ญกำลังยืนอยู่กับสามีก็เกิดอาการลมเพชรหึง กระชากให้ร่างทั้งสาองออกจากกันแล้วยกมือหวดเข้าปะทะใบหน้าของพลอยเพ็ยญจนคว่ำลงกับพื้น
เพี๊ยะ !!!!!!!
พลอยเพ็ญยกมือขึ้นมากุมแก้มข้างที่ถูกตบ รังรองยังไม่หายแค้นฝังหุ่นยังสามารถสลัดคราบสาวผู้ดีกลายเป็นแม่ค้าตามตลาด เข้าไปคร่อมทับร่างอีกฝ่ายและกระหน่ำตบตีเธอไม่ยั้ง ชยานนท์พยายามเข้ามาห้ามแต่กลับถูกลูกหลงจนกุสุมาเข้ามายุติเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น
“ไหนบอกมาสิว่ามันเกิดอะไรขึ้น.....หนูรังรอง”
“ก็นังพลอยเพ็ญนะสิคะขึ้นมาให้ท่าคุณชยานันท์ ดีนะที่รังรองเห็นก่อนจึงเข้าไปแยกออกจากกัน แต่มันไม่พอใจก็เลยปราดมาตบตีหน้ารังรองซะเละ คุณแม่ต้องจัดการไล่มันออกนะคะ”รังรองแสร้งตีหน้าเหมือนเพิ่งถูกทำร้าย ฟ้องเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟังแต่ฟ้องแบบให้ร้าย กุสุมาเชื่อสนิทโกรธพลอยเพ็ญจัดถึงขั้นตบหน้าเธอไปอีกหนึ่งฉาดโทษฐานทำร้ายลูกสะใภ้
เพี๊ยะ!!!!!!
และค่อยๆใช้เล็บจิกเข้าที่กลางกบาลพลอยเพ็ญจนเลือดออกซิบๆขึ้นมาจับโขกที่เก้าอี้แรงๆให้หายแค้น เลือดสดๆไหลซิบๆลงมาจากหน้าผาก รังรองมองภาพนั้นอย่างสะใจก่อนยิ้มให้แบบสมน้ำหน้าใส่ ก่อนจะจับลากถูลู่ถูกังลงไปข้างล่าง
เมื่อทุกคนมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา กุสุมาประกาศไล่พลอยเพ็ญออกจากบ้านไปโดยไม่สนใจว่าเธอกำลังตั้งครรภ์ให้ลูกชายเขาอยู่
“ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้ นังพวกผู้หญิงใจง่าย กินอยู่บนเรือนขี้รดบนหลังคาแท้ๆเชียวยังกล้าทำแบบนี้กันได้ จะไปไหนก็ไปเลย อย่าเสนอหน้ามาให้ฉันเห็นอีกนะนังไพร่”
“เธอเห็นแล้วใช่ไหม ว่าคู่บ่าวสาวต้องทำอะไรกันหลังแต่งงาน จำใส่กะโหลกหนาๆไว้ด้วยว่าลูกชายฉันไม่มีวันกลับมาสนใจผู้หญิงข้างถนนอย่างเธอ.......พลอยเพ็ญเจียมตัวไว้ด้วยว่าเธออยู่ในฐานะอะไร”กุสุมาตั้งใจเน้นเสียงเขียวกับเธอแทบทุกคำประกอบกับสายตาที่มองเธออย่างดุดัน ทำให้เธอต้องเดินลงไปข้างล่างเงียบๆ
สองเดือนต่อมารังรองมีอาการอาเจียนคล้ายจะเป็นลมอยู่ตลอดจึงเรียกใช้ให้พลอยเพ็ญมาบริการเช็ดอ้วกให้บ้าง คอยเอายาดมมาจ่อจมูกให้ 
“เป็นไงบ้างคะ ค่อยยังชั่วหรือยัง”พลอยเพ็ญถามไถ่อาการของภรรยาชยานันท์ ทั้งๆที่ไม่อยากถามเลยด้วยซ้ำ ก็รู้ๆกันอยู่ว่านี่เป็นอาการของคนแพ้ท้อง
“ไม่เป็นไรหรอก เธอหมดหน้าที่ออกไปได้แล้ว”รังรองเอ่ยเสียงหงุดหงิดออกปากไล่ พลอยเพ็ญหันขวับเหลือบมองนายสาวคนนี้อย่างสุดจะทน ก่อนจะสืบเท้าออกไป
ภายนอกรังรองดูเป็นคนเรียบร้อยไม่น่ามีอะไร อยู่ต่อหน้าชยานันท์กับกุสุมาก็พูดจาสุภาพอ่อนหวานจนมดทั้งรังจะมาไต่ตอมที่ปากอยู่แล้ว นิสัยดีแต่พอลับหลังสองคนไปแล้วคนละเรื่องเลย ชอบพูดจาดูถูกคนที่ต่ำต้อยกว่า ถือว่าตัวเองเป็นภรรยาของชยานันท์ย่อมมีอภิสิทธิในบ้านนี้ทั้งหมด รังรองไม่ชอบขี้หน้าพลอยเพ็ญสักเท่าไหร่เพราะเกรงว่าสักวันผู้หญิงคนนี้จะมาฉกฉวยเอาสามีของเธอไป จึงต้องคอยหาเรื่องกลั่นแกล้งเธอได้ทุกครั้งเมื่อมีโอกาส
ข่าวดีก็คือ.....ตอนนี้รังรองกำลังตั้งครรภ์สองเดือนกว่าๆ สร้างความดีใจให้กับสามีและคุณหญิงเป็นอย่างยิ่ง ในที่สุดก็จะได้มีทายาทเสียที พลอยเพ็ญก็เช่นกัน......เมื่อรู้ว่าตัวเธอก็กำลังตั้งครรภ์ด้วยเช่นกันก็ดีใจจึงพยายามหาโอกาสบอกข่าวดีให้ชยานันท์ทราบ
เมื่อร่างของพลอยเพ็ญมายืนอยู่หน้าห้องของชยานันท์ก็ตัดสินใจเคาะประตูสามทีดังๆ ชยานันท์เดินออกมาเปิดประตูให้เธอเข้าไปในห้องได้พร้อมกับก้มลงไปหอมแก้มเธอทั้งสองข้างให้หายคิดถึง หญิงสาวรั้งกายไม่ให้เขาแสดงความรักกับเธอแบบนี้ เดี๋ยวรังรองจะเข้ามาเห็น
“คิดถึงจังเลยที่รัก นึกยังไงคุณถึงได้มาหาผมที่ห้อง”
“คือว่า.....ตอนนี้ฉันกำลังท้องสองเดือนคะ”
“อะไรนะ ......... เป็นเรื่องจริงเหรอนี่”เขาได้ยินคำว่าท้องออกจากปากพลอยเพ็ญทำเอาแทบช็อค ทำอะไรไม่ถูกได้แต่ทำเสียงอึกอักอยู่ในคอ จังหวะนั้นเองรังรองก็เข้ามาในห้องพอดี เห็นพลอยเพ็ญกำลังยืนอยู่กับสามีก็เกิดอาการลมเพชรหึง กระชากให้ร่างทั้งสาองออกจากกันแล้วยกมือหวดเข้าปะทะใบหน้าของพลอยเพ็ยญจนคว่ำลงกับพื้น
เพี๊ยะ
พลอยเพ็ญยกมือขึ้นมากุมแก้มข้างที่ถูกตบ รังรองยังไม่หายแค้นฝังหุ่นยังสามารถสลัดคราบสาวผู้ดีกลายเป็นแม่ค้าตามตลาด เข้าไปคร่อมทับร่างอีกฝ่ายและกระหน่ำตบตีเธอไม่ยั้ง ชยานนท์พยายามเข้ามาห้ามแต่กลับถูกลูกหลงจนกุสุมาเข้ามายุติเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น
“ไหนบอกมาสิว่ามันเกิดอะไรขึ้น.....หนูรังรอง”
“ก็นังพลอยเพ็ญนะสิคะขึ้นมาให้ท่าคุณชยานันท์ ดีนะที่รังรองเห็นก่อนจึงเข้าไปแยกออกจากกัน แต่มันไม่พอใจก็เลยปราดมาตบตีหน้ารังรองซะเละ คุณแม่ต้องจัดการไล่มันออกนะคะ”รังรองแสร้งตีหน้าเหมือนเพิ่งถูกทำร้าย ฟ้องเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟังแต่ฟ้องแบบให้ร้าย กุสุมาเชื่อสนิทโกรธพลอยเพ็ญจัดถึงขั้นตบหน้าเธอไปอีกหนึ่งฉาดโทษฐานทำร้ายลูกสะใภ้
เพี้ยะ !!!!!!!
และค่อยๆใช้เล็บจิกเข้าที่กลางกบาลพลอยเพ็ญจนเลือดออกซิบๆขึ้นมาจับโขกที่เก้าอี้แรงๆให้หายแค้น เลือดสดๆไหลซิบๆลงมาจากหน้าผาก รังรองมองภาพนั้นอย่างสะใจก่อนยิ้มให้แบบสมน้ำหน้าใส่ ก่อนจะจับลากถูลู่ถูกังลงไปข้างล่าง
เมื่อทุกคนมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันแล้ว กุสุมาก็ออกป่าวประกาศไล่พลอยเพ็ญออกจากบ้านไปโดยไม่สนใจว่าเธอกำลังตั้งครรภ์ให้ลูกชายเขาอยู่อาจเป็นเพราะไม่รู้ก็ได้
“ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้ นังพวกผู้หญิงใจง่าย กินอยู่บนเรือนขี้รดบนหลังคาแท้ๆเชียวยังกล้าทำแบบนี้กันได้ จะไปไหนก็ไปเลย อย่าเสนอหน้ามาให้ฉันเห็นอีกนะนังไพร่”
“ไม่ต้องห่วงหรอกคะ ดิฉันจะไม่กลับมาเหยียบที่นี่อีก ที่มีแต่คนใจคอโหดเ ... ้ยมอำมหิต ชอบทำร้ายคนที่ไม่มีทางสู้ ดิฉันจะจำไปจนวันตายกับตระ ... ลสว่างประชา”
พลอยเพ็ญกล่าวทิ้งประโยคสุดท้ายก่อนจะหยิบกระเป๋าหิ้วทั้งสองใบออกไปจากบ้าน รังรองหมั่นไส้กับคำพูดของเธอจึงเดินไปผลักร่างเธอล้มเป็นการทิ้งทวและเดินหันหลังกลับไป ความชอบช้ำทั้งกายและหัวใจทำให้พลอยเพ็ญต้องเสียน้ำตาเข้าจนได้ เมื่อเธอก้าวพ้นไปจากบ้านสว่างประชารู้สึกเหมือนเธอได้ออกไปจากบ่วงกรรมของคนในบ้านหลังนั้นได้สร้างเอาไว้พลอยเพ็ญมีพี่สาวแท้ๆชื่อว่าพะแพง อาศัยอยู่ในสลัมคลองเตยซึ่งเป็นที่สุดท้ายที่หญิงสาวหวังจะเพิ่งพาอาศัยไปก่อนจนกว่าเธอจะคลอดลูก พะแพงยอมให้เธออาศัยอยู่ด้วยกันจนกระทั้งเธอได้คลอดลูกออกมาเป็นผู้หญิง
“ลูกเธอนี่น่าเกลียดน่าชังจังเลยนะ ว่าแต่แกจะตั้งชื่ออะไรดี”พะแพงนั่งอยู่ข้างๆเตียงแม่ลูกอ่อน
“ให้แกใช้ชื่อรัญชมณีก็แล้วกันคะ”พลอยเพ็ญตั้งใจที่จะตั้งชื่อลูกสาวให้คล้องจองกับพ่อของเด็ก หวังว่าสักวันคุณชยานนท์จะต้องมาเห็นลูกของเธอให้ได้พะแพงพยักหน้าเห็นด้วย
ในวันเดียวกันรังรองก็มาคลอดลูกที่โรงพยาบาลได้ลูกผู้หญิงเช่นกัน คุณหญิงกุสุมาซื้อกำไลข้อเท้ามาให้เป็นของขวัญต้อนรับหลานสาวคนแรกของตระ ... ลสว่างประชา
“ดีใจจังนะหลานย่า ในที่สุดเราก็เกิดมาให้ย่าภูมิใจจนได้”
กุสุมาใส่กำไลข้อเท้าให้รลูกน้อยเสร็จแล้วก็ลูกหัวทั้งแม่ทั้งลูกเบาๆ ชยานันท์มองภาพครอบครัวของตัวเองมีความสุข เขาเริ่มหลงรักในตัวรังรองขึ้นมาแล้ว แต่เขาก็อดคิดถึงอดีตรักแรกอย่างพลอยเพ็ญไม่ได้ อยากรู้จริงๆว่าตอนนี้เธอคลอดลูกออกมาแล้วหรือยัง  คลอดแล้วได้ลูกผู้หญิงหรือผู้ชาย และเราสองคนจะได้เจอกันอีกไหม ไม่ละ...เขาคงทำได้แค่นึกเป็นห่วงเธอในใจเพราะความจริงเขาควรจะสนใจกับปัจจุบันที่กำลังจะเกิดขึ้นมากว่าด้วยการรับผิดชอบหน้าที่สามีของรังรองและพ่อของลูกให้ดีที่สุด เขาจะเลี้ยงดูลูกให้ดีที่สุด



       นิ ย า ย . ค อ ม
อยากจะอ่านนิยายออนไลน์ดีดี สักเรื่อง คิดถึงเราสิคะ www.niyay.com


นิยายถัดไปจากนี้ 5 ตอน


ตอนที่ 2 ต้นร้าย ปลายดี 100 %
โดย lilydales
[update 2011-10-09 23:29:03]

ตอนที่ 3 งานเลี้ยงวันเกิด 100%
โดย lilydales
[update 2010-09-11 22:40:18]

ตอนที่ 4 จุดเปลี่ยนของรัญชมณี 100 %
โดย lilydales
[update 2010-09-11 22:38:51]

ตอนที่ 5 ขัดดอก 100%
โดย lilydales
[update 2010-09-19 11:37:37]

ตอนที่ 6 แผนชุบชีวิตใหม่(NC+18)100%
โดย lilydales
[update 2010-09-11 21:57:31]

ผลงานอื่นๆในหมวดนี้


  ไฟรักในดวงหทัย
โดย เฟอเรโร
[update 2014-04-16 22:05:45]

  จอมมารร่ายรัก
โดย ศรีศิรินทร์
[update 2014-04-16 20:25:57]

  ปิดตำนานแค้น(รัก)สายเลือดแวมไพร์ (โรมานซ์แฟนตาซี เฉพาะ 25 up++)
โดย โครมันยอง
[update 2014-04-16 13:20:49]

  เกมรัก รอยพยาบาท NC++
โดย Teapha
[update 2014-04-15 23:14:00]

  ขายนิยายธนาธร วีนัส มือ1 ราคาพิเศษ อัญญาณี BAIBOAU พิขชากร Pream ณัฏฐวิตรา 300ส่งฟรี
โดย pnatt
[update 2014-04-17 00:04:06]




แสดงความคิดเห็นกันหน่อยจ้า

name
โปรดอ่านกฏกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น

- โปรดงดเว้นการใช้คำหยาบ ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบัน อันเป็นที่เคารพ

- ทุกความเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเวบไซท์ และ ไม่สามารถ นำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้

- ทีมงาน niyay.com ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องแจ้งให้ทราบล่วงหน้า





 id# 1806236

ไอ้นั่นมันชั่วมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

NoLogo
100 point 100 point 100 point

Level 3 | Class | Point 341

โดย: katy112   email:   [ วันที่: 10 ต.ค. 2554 00:35:54 ]   IP: 223.205.135.XX X ลบข้อความ

 id# 1021270

แค่เริ่มก็ดูน่าสงสารแล้วนะเนี่ย

1000 point 1000 point 1000 point 1000 point 1000 point 1000 point 1000 point
100 point 100 point 100 point 100 point

Level 74 | Class มืออาชีพ | Point 7428

โดย: Black_Rabbit   email:   [ วันที่: 18 ต.ค. 2553 19:00:16 ]   IP: 118.172.133.XX X ลบข้อความ

 id# 899176

น้องรัน ชีวิตรันทดจริงๆ

10000 point 10000 point 10000 point 10000 point 10000 point 10000 point 10000 point 10000 point 10000 point 10000 point 10000 point 10000 point 10000 point 10000 point
100 point 100 point 100 point 100 point

Level 1404 | Class อภิมาเทพเจ้าแห่งนิยาย | Point 140479

โดย: nicha112   email:   [ วันที่: 09 ส.ค. 2553 21:56:13 ]   IP: 125.24.170.XX X ลบข้อความ

 id# 879561

อยากอ่านค่ะแต่ตัวเล็กมากมันปวดตาค่ะ

10000 point 10000 point 10000 point 10000 point 10000 point 10000 point 10000 point 10000 point 10000 point 10000 point 10000 point 10000 point 10000 point 10000 point
100 point 100 point 100 point 100 point

Level 1404 | Class อภิมาเทพเจ้าแห่งนิยาย | Point 140479

โดย: nicha112   email:   [ วันที่: 30 ก.ค. 2553 19:06:17 ]   IP: 125.24.183.XX X ลบข้อความ

 id# 829589

อัครพลนี่เเงียบขรึมหรือสนุกสนานเฮฮา   เขียนซะยังกับคบะคน

รันนี่รูปใครอ่ะ หน้าตาเกิน 19 มั้ง  แต่คนน้องสวยดี

จะตามอ่านต่อนะ  เอาใจช่วยจ้า

 

 

NoLogo
1000 point 1000 point 1000 point 1000 point
100 point 100 point 100 point 100 point

Level 44 | Class ขาประจำ | Point 4433

โดย: cao   email:   [ วันที่: 02 ก.ค. 2553 07:14:25 ]   IP: 58.64.126.XX X ลบข้อความ

 id# 826980

1000 point 1000 point 1000 point 1000 point 1000 point 1000 point 1000 point 1000 point 1000 point
100 point 100 point 100 point 100 point 100 point 100 point 100 point 100 point 100 point

Level 99 | Class มืออาชีพ | Point 9982

โดย: ponnty   email:   [ วันที่: 30 มิ.ย. 2553 19:45:59 ]   IP: 222.123.251.XX X ลบข้อความ


ข้อความทีท่านได้อ่านจาก เวบเพจนี้ เกิดขึ้นจากการเขียนโดยสาธารณชน และ เผยแพร่โดยอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวบไซด์แห่งนี้ ไม่ได้เห็นด้วย และไม่ขอรับผิดชอบต่อข้อความใดๆทั้งสิ้น ดังนั้นผู้อ่านทุกท่าน โปรดใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตนเอง และ ถ้าหากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ ขัดต่อกฎหมาย และ ศีลธรรม กรุณาแจ้งมาที่ webmaster@NiYay.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ


ข้อความทีท่านได้อ่านจาก เว็บเพจนี้ เกิดขึ้นจากการเขียนโดยสาธารณชน และ เผยแพร่โดยอัตโนมัติ
ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ ไม่ได้เห็นด้วย และไม่ขอรับผิดชอบ ต่อข้อความใดๆทั้งสิ้น ดังนั้นผู้อ่านทุกท่าน โปรดใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตนเอง และ ถ้าหากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ ขัดต่อกฎหมาย และ ศีลธรรม กรุณาแจ้งมาที่ webmaster@NiYay.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

สงวนลิขสิทธิ์ © 2014 NIYAY.COM
ติดต่อลงโฆษณา
ศูนย์ข้อมูลเว็บไซต์
เกี่ยวกับ NIYAY.COM

แผนผังเว็บไซต์
Help&FAQ
นโยบายการใช้งานเว็บไซต์
ติดต่อทีมงาน
แจ้งปัญหาการใช้งาน
แนะนำเรา
ร่วมงานกับเรา