NiYay.com   นิยาย เรื่องสั้น กลอน เกมส์ เว็บบอร์ด glitter clip blog วาไรตี้ สมัครสมาชิก เปิดร้านค้า

 

นิยายจากทุกหมวด:  เลือกดูในหมวด วัยรุ่นวุ่นรัก รัก,โรแมนติค ตลก,คอมเมนดี้,เบาสมอง บู๊ล้างผลาญ สยองขวัญ,สั่นประสาท ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน อีโรติค (ไม่เหมาะสำหรับเด็กอายุต่ำกว่า 18 ปี) ไซไฟ (นิยายวิทยาศาสตร์) แฟนตาซี Yaoi Yuri กำลังภายใน ชีวิต/ดราม่า แฟนฟิกชั่น รักหวานซึ้ง นิยายแปล อื่น ๆ

ค้นหาจาก ชื่อเรื่อง ชื่อผู้แต่ง

---

นิยายเรื่อง. : สามีกำมะลอ (หาสามีเองยากเลยต้องจ้างสามีกำมะลอ)
ตอนที่ 5 : ตอนที่ ๔...(ความลับของรมย์รวินท์)

Niyay.comon

ตอนที่ ๔...

 

       พิมพ์นาราง่วงอยู่กับงานที่ธนาคาร

          วันนี้หล่อนไปตรวจงานที่สาขาย่อย หล่อนเดินทางไปๆมาๆจนขาล้าตัวลาก มาถึงหล่อนก็วางเอกสารเปิดกางตรวจดูต่อวุนวายอยู่อย่างนั้น ชีวิตหล่อนจึงดูเหมือนหุ่นยนต์ก็ไม่ปาน

          ง่วงอยู่กับงานอยู่ครู่หนึ่งร่างสูงของใครบางเดินทางเข้ามาหา เคาะประตูเพียงสองคราก็ผลักเข้ามาให้ประจักษ์ พิมพ์นาราเงยหน้าขึ้นมองเจ้าตัวก่อนจะเผยยิ้ม

          “อ้าวพี่...มาได้ยังไงคะ”

          หล่อนทักทายชายร่างสูงผิวขาวหน้าเกลี้ยงเกลาตาเรียวรีบ่งบอกเชื้อสาย ถือวิสาสะเดินเข้ามาทิ้งตัวลงนั่งโซฟาตัวยาวในห้องผู้เป็นน้อง

          “ก็กะจะแวะมาคุยกับพิมพ์นั่นล่ะ ไม่มีอะไรทำขี้เกียจเข้าบริษัท เบื่อแม่กะยายขวัญ ขอพึ่งพิงห้องทำงานพิมพ์หน่อยแล้วกัน อยู่บ้านเหมือนอยู่โรงละครหนวกหูขึ้นทุกวัน”

          พิมพ์นาราผุดยิ้มเล็กน้อยเมื่อญาติหนุ่มกล่าวถึงน้องสาวและมารดา ซึ่งนั่นหล่อนก็รู้จักนิสัยของทั้งสองดี...แสดงออกชัดเจนเป็นยีนเด่นไปเสียแล้ว

          “ทำไมละคะ คราวนี้อาละวาดอะไรพี่พบหรือ?”

          คนนั่งตัวตรงยกขาซ้ายขึ้นทบขาขวาเป็นท่าไขว่ห้างมือเท้าคางเป็นเชิงขบคิด ก่อนเขาจะส่ายหน้า

          “ไม่นะไม่ได้อาละวาดพี่...อาละวาดพิมพ์เรื่องนั่นล่ะ”

          “เรื่องพิมพ์” ชี้จมูกตัวเอง

          พิมพ์นาราหัวเราะหึ!

          ก็นั่นนะ..ว่าไปหล่อนก็ไม่ได้แคร์สักเทาไหร่กับปากของสองแม่ลูก

       “ข่าวว่าพิมพ์แต่งงานแล้วทำไมพี่ไม่รู้เรื่องล่ะ”

          พิมพ์นาราจรดปลายปากกาค้างกึก ไม่รู้ตัวเลยด้วยว่าหมึกไหลเข้มดำเป็นวงตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้สึกจี้มาที่กลางใจจนปากขยับไม่เป็น หล่อนยิ้มสั่นๆ

          “เห็นคุณแม่กะยายขวัญอาละวาดหนักหนาก็เรื่องนี้ล่ะ พี่กับคุณพ่อแทบไม่เชื่อหูที่ได้ข่าวว่าพิมพ์สละโสด”

          “คือพิมพ์...ความจริงพิมพ์” ลังเลที่จะบอกเหลือเกิน....แต่พิมพ์นาราก็ไม่รู้ตัวว่าสีหน้าหล่อนเพียงพบเดาออกตั้งแต่ต้น

          “เอาเถอะน่า...ไม่เป็นไรหรอก พิมพ์คงไม่อยากเชิญพี่ไปเพราะว่ากลัวม้าด่า...กลัวพี่เดือดร้อนใช่ไหม พี่เข้าใจ”

          “พี่พบ....พิมพ์”

          พิมพ์นาราพูดไม่ออก ไม่คิดว่าจะเจอคำถามกับเพียงพบเร็วขนาดนี้ หญิงสาวสมองตื้อตีบตัน หล่อนยอมรับว่าไม่เคยโกหกเพียงพบและไม่ได้ตั้งใจจะโกหกเลยสักครั้ง         

          “เอ๊ะ...หรือมันจะไม่เป็นความจริงก็พิมพ์ไม่บอมพูดอะไรสักคำ พูดแต่พิมพ์..คือพิมพ์” เขาล้อ พิมพ์นาราหน้าเห่ย

          “พี่พบ!”

          “พี่รู้จักพิมพ์ดี อย่างพิมพ์นะหรือจะยอมลงเอยกับใครง่ายๆ พิมพ์เป็นหญิงเก่งจะตาย...แล้วพี่ก็จำได้ว่าพิมพ์เคยบอกพี่ว่าผู้หญิงอย่างพิมพ์ไม่ต้องการให้ผู้ชายคนไหนมาดูแล พิมพ์ดูแลตัวเองได้...”

          เพียงพบจำคำพูดญาติสาวได้ดีทุกคำ พิมพ์นาราหน้าร้อนผ่าว

          “ไม่ต้องห่วงหรอกนะ พี่ไม่บอกใครหรอก....พิมพ์ก็รู้นี่พี่เป็นคนยังไง พี่กุมความลับพิมพ์...พิมพ์กุมความลับพี่ เราต่างกุมความลับของกันและกัน” สีหน้าเพียงพบยิ้มในที พิมพ์นารารู้ว่าเพียงพบไม่พูดแน่ หนึ่งเพราะเพียงพบรักหล่อนสองเพราะเพียงพบกลัวหล่อนจะเสียหาย สามเพราะเสี่ยงความลับของตนจะเปิดเผยเช่นกัน!

          “แต่ผู้ชายคนนั้นหล่อดีนะ”

          เขาชมเปราะ...พิมพ์นารายิ้มเยาะเสียมากกว่า หล่อหรือ...ตรงไหนนะ หล่อนกำลังมองหา?

          “พี่ว่าเขาดูสุขุม มาดแมน ดูท่าจะปกป้องเราได้ ดูจากตอนที่เขาจูบพิมพ์สิ...เขาประคองพิมพ์ไว้แน่นเลยพิมพ์คงไม่รู้ตัว”

          อีกครั้งที่พิมพ์นาราสะอึก หน้าแดงร้อนผ่าวเหมือนคนจะจับไข้

          “พี่พบไปด้วยไม่เห็นบอก”

          “ย่องเข้าไปพอได้เห็นหน้าว่าที่สามีพิมพ์น่ะ ไม่มีใครเห็นหรอก” เขากล่าวยิ้มเล่าต่อ

          “เล่าให้ฟังบ้างสิไปเจอเขาที่ไหน”

          “พี่พบอย่าถามถึงได้ไหมคะ พิมพ์ล่ะไม่อยากกล่าวถึงเลย...”

          “ทำไมล่ะ...น่ารักออก เขาก็น่ารักนะ พี่ยังอยากมีอย่างนี้...ได้อยู่ในอ้อมกอดที่อบอุ่น คนที่รัก...และปกป้องพี่”

          “พี่คีย์เขาก็ดูปกป้องพี่นี่คะ” เอ่ยถึงบุคคลที่สาม เพียงพบยิ้มๆ ลูบขาของตัวเองไปมา

          “ก็ดี...”

          “ช่วงนี้ค่อยเห็นไปไหนกับพี่คีย์” พิมพ์นาราอยากจะเปลี่ยนเรื่องตั้งนาน หญิงสาวมองใบหน้าเกลี้ยงเกลาขาวสะอ้านสะอางค์ของเจ้าหนุ่ม  ผิดแต่มันหมองไปด้วยรอยคิ้วที่ย่นเข้าหากัน

          “ไม่ค่อยได้พบกันแต่โทรศัพท์คุยกัน ช่วงนี้มีคนเห็นพี่ไปกับคีย์บ่อยน่ะ กลัวม้าระแคะระคาย”

          “แล้วเรื่องทายาทละคะ?”

          พิมพ์นาราถาม รู้คำตอบอยู่แล้วก็ยังถาม เพราะหนักใจแทนเพียงพบที่หาทางออกไม่ได้

          “ก็คงต้องยื้อมันไปอย่างนี้เรื่อยๆ ทำไงได้ล่ะม้าคงรับไม่ได้ถ้ารู้ว่าลูกชายตัวเองไม่ได้ชอบผู้หญิง!”

          พิมพ์นาราเห็นใจ เห็นใจทั้งเพียงพบเห็นใจป้าพรรณรายก็ส่วนหนึ่ง ใครจะไปคิดละว่าลูกที่ตัวเองหมายมั่นปั้นมือจะมาแข่งขันแย่งชิงกิจการของคุณปู่กับพิมพ์นาราจะกลายเป็นชอบไม้ป่าเดียวกัน!

          ป้าพรรณรายรู้คงเลือดขึ้นหน้า ก็อยากเห็นเพียงพบแต่งงานมีภรรยาและลูกน้อยเพื่อเอาไปอวดโอ้กับทุกคนและคุณปู่ แต่เพียงพบก็มาเป็นเกย์เสียนี่กระไร ก็ยากที่จะห้ามจิตใจของมนุษย์ หล่อนรู้ว่าเพียงพบเองก็ไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้..เขาเลือกเกิดไมได้

          “แล้วจะปิดได้นานแค่ไหนกันคะ”

          “พี่รู้ว่าปิดได้ไม่นานพี่เองก็หนักใจพิมพ์ต้องช่วยพี่นะ พี่รู้ว่าพี่รักผู้หญิงไม่ได้ พี่รักเธอคนไหนไม่ได้...พี่ไม่หลอก พี่รักผู้ชายพี่รู้ตัวแต่พิมพ์...จะให้พี่ไปมีเมียแล้วไปมีอะไรกันอย่างผู้หญิงผู้ชายพี่ทำไม่ได้ ใจพี่มันผิดแต่ต้นแล้วพิมพ์”

          เพียงพบมองสบตาหญิงสาว รู้สึกไว้ใจที่จะบอกพิมพ์นาราเพียงคนเดียว

          คว้ามือของหล่อนมาจับบีบอย่างเจ็บปวดหัวใจ...บีบเหมือนจะให้รับรู้กำซาบไปถึงสุดขั้วหัวใจว่าการที่เกิดมาผิดเพศมันรู้สึกผิดและทรมานแค่ไหน!

          “พี่อยากคบกับคีย์ อยากแต่งงานกับเขาพี่ก็ทำไม่ได้...เราทำแค่คบกันปิดๆพี่สงสารเขาก็ด้วย เขาคงทนรับสภาพไม่ได้นานเท่าไหร่”

          “โธ่...พี่พบ อย่าเพิ่งตีตนไปก่อนเลยค่ะ พิมพ์เชื่อว่าป้าพรรณรายโกรธพี่ได้ไม่นาน ยังไงก็ลูก”

          “พิมพ์ก็รู้จักม้าพี่ดียายขวัญก็อีกคน ถ้ารู้เรื่องพี่คงโดนประณามหยามเหยียดจนเละเทะยัยเยินจะลูกจะต้าก็เถิด...ไหนจะอากงอีก ไหนจะญาติคนอื่นๆอีก...ใครก็ครหา”

          พิมพ์นาราบีบมือนุ่มนวลราวอิสตรีของเพียงพบไว้ให้กำลังใจกันและกัน ไม่ต่างกับพี่น้องท้องเดียว...หล่อนรู้สึกว่าเพียงพบกำลังเจ็บปวด เจ็บปวดอย่างมากที่ทำให้พ่อแม่ผิดหวัง...แต่สำหรับหล่อน ลูกจะเป็นอะไรก็เป็นไปเถอะ...แต่ขออย่าง...อย่างเดียวเท่านั้นสำหรับโลกนี้ ขอให้เป็นคนดี...เป็นคนดีของสังคมก็เพียงพอ

          เพียงพบเช็ดน้ำตาที่ปริ่มหัวตาของตัวเอง เขาหยัดกายขึ้น

          “เอาล่ะ...พี่ต้องไปแล้วล่ะพิมพ์ ว่าจะไปหาคีย์เสียหน่อยไม่ได้กันเสียนาน พี่คิดถึงเขา...เขาก็โทรมาหาทุกวันถามโน่นถามนี่เพราะห่วงเรา เขาก็ห่วงว่าพี่จะบอกป๊าม้าว่ายังไง”

          พิมพ์นารายิ้มอ่อนโยนให้กำลังใจ

          “ไปเถอะค่ะ ความรักรอพี่อยู่”

          หล่อนว่า...เพียงพบหันมายิ้มให้ก่อนเปิดประตูออกไป เขาเห็นสีหน้าหนักใจในแววตาของญาติผู้น้อง

          “พิมพ์ก็เหมือนกันนะ...ความรักรออยู่ เจอสิ่งดีๆให้รีบคว้าเดี๋ยวจะหลุดลอย...คนที่มีคู่รักอยู่กันได้จนแก่เฒ่ามันน่าอิจฉานะพิมพ์ พี่อยากมีอย่างนั้น อยากเหลือเกินแต่เป็นไปได้ยาก ใครเขาจะมาจริงจังกับพี่ตลอดชีวิต พี่รู้นะ...รู้ตัว พิมพ์...รีบรัก...รีบมีคนรักมีลูกมีหลานให้พี่...พี่จะคอย สมบัติพี่ไม่อยากได้หรอกพี่อยากเห็นคนในตระกูลเราใคร่ปรองดองกัน ถ้าเป็นพิมพ์ที่ดูแลทั้งหมดในตระกูลพี่ยอม...พี่ไว้ใจพิมพ์ เหมือนที่ไว้ใจให้พิมพ์รักษาความลับพี่ไว้ต่อไป...”

/*/*/*/*/

          อยู่ไหนนะ?

          พาขวัญมองหาเจ้าของร่างที่นัดกันไว้เมือสองชั่วโมงที่แล้ว หญิงสาวตวัดนาฬิกาที่มัดข้อมือเอาไว้ขึ้นมาดู หล่อนมาตรงเวลาเป๊ะ มองหาอีกแล้วก็เจอ...หล่อนแย้มสรวลสะบัดสะโพกกลมกลึงเยี่ยงกรายเข้าไปทักทายบุรุษหนุ่ม

          “หว่านซ่างห่าวค่ะคีย์”

          คล้องแขนกับบ่าไหล่ของอีกคนพร้อมทั้งก้มลงจุ๊บแก้มเสียไม่อายฟ้าอายดิน หนุ่มนั่นก็พอใจหันมายิ้มให้หมวยอินเตอร์อย่างชื่นชอบ เขาปิดโลกอินเตอร์เน็ตที่กำลังตั้งสถานะรอคอยใครบางคนอยู่บนโซเชียลเน็ตเวิร์กสุดฮอต หันมาจุมพิตแก้มสาวหมวยที่ทักทายด้วยภาษาจีนกลางเมื่อสักครู่บ้าง

          “หนีห่าวครับคนสวย มาตรงเวลาดีจริง”

          “แล้วไม่ดีหรือ ก็คนไทยชอบผิดนัด...นัดเวลาหนึ่งมาโผล่อีกเวลาหนึ่ง ขวัญอยากเป็นแบบอย่างที่ดีของเยาวชนบ้าง...ไม่เก๋หรือ”

          หล่อนเอียงคออย่างกิ๊บเก๋ หล่อนยิ้มแสนรัญจวนใจให้ชายหนุ่ม  คีตาดึงหล่อนลงมาโอบเอวให้นั่งตักอย่างนึกหมั่นเขี้ยว

          “ก็เอาซีครับ นางแมวยั่วสวาทจะกลายเป็นครูสอนนิสัยนักเรียนบ้างประไรไป น่ารัก...”

          “แล้วรักไหม”

          “รักเหลือเกินครับ”

          คีตะจูบปากหล่อนหนักๆ ซึ่งพาขวัญก็หัวเราะคิกคักแสนพอใจ

          หล่อนหลงใหลที่จะยั่วยวนผู้ชายให้หลงรัก มีคนเข้ามารักหล่อนมากมายแต่ก็ไม่มีคนไหนได้กอดได้หอมหล่อนเป็นว่าเล่นเท่าคนนี้ ไม่รู้ว่ารักจริงหรือถูกใจ...แต่หล่อนก็ยอม ยอมให้กอด ให้จูบ ก็หล่อนพอใจ...ใครไม่พอใจหล่อนก็เซย์โน!

          “ไหนบอกว่าติดงาน”

          “ยกเลิกไปแล้ว ก็อยากเจอขวัญ...คิดถึง”

          หล่อนยังคงนั่งที่ตักเขาอยู่อย่างนั้น โชคดีที่นั่งแถวผู้คนไม่เบียดเสียดมิอย่างนั้นบรรยากาศส่วนตัวของหล่อนและเขาคงกลายเป็นประเจิดประเจ้อ

          “ปากน่ะไม่ต้องหวานมากก็ได้...เลี่ยน”

          “ก็คิดถึงจริงๆ อยากกอด อยากหอม..อยากจูบ”

          หล่อนย่นจมูกให้มือก็รินเหล้าไปด้วย ท่าทางของพาขวัญตอนนี้ก็กร่างเสียไม่มี ถ้าอากงอาม่าอาเฮียอาเตี่ยสารพัดอามาเห็นหล่อนตอนนี้ โดยเฉพาะคุณพรรณรายผู้เป็นมารดาคงจะเป็นลมตายชัก ใครจะรู้ว่าหล่อนแรดเสียขนาด หล่อนต้องคิดอย่างนั้นจริงๆเพราะหล่อนไม่เคยสงบเสงี่ยมเรื่องผู้ชาย อาจจะวีนบ้างเหวี่ยงบ้างเป็นตัวเป็นตนของตัวเองที่บ้าน แต่หล่อนไม่เคยแสดงพฤติกรรมนอกรีตนอกประเพณีให้คนที่บ้านเห็น...ถ้าได้เห็นคงจับหล่อนไปฆ่ากันแล้วก็หั่นๆเป็นชิ้นเล็กๆจนสาแก่ใจ!

          แต่ใครจะให้รู้เล่าหล่อนชอบชีวิตแบบนี้ สนุกดีออก...

          “ชนแก้ว”

          หล่อนชูแก้วเหล้าขึ้นเหนือศีรษะคีตะที่สาละวนอยู่กับซอกคอของพาขวัญก็เงยหน้าขึ้น

          “ดื่มกันก่อน เรื่องอื่นเอาไว้ก่อนเถอะน่าขวัญไม่หนีไปไหนหรอก ก็กะจะมานอนด้วยนี่ล่ะไม่ต้องกลัวจะไม่ได้ตัวขวัญ”

          พูดเสีย...

          “งั้นคืนนี้จะนอนรอ ขวัญเป็นคนทำนะ” ไม่อายปากที่จะกล่าวไม่กระดากปากที่จะขอ

          มนุษย์ก็แสนสุดจะชั่วช้าขึ้นมาด้วยที่วี่ทุกวัน อีกหน่อยคงนอนคอยมีอะไรกันกลางถนนแล้วกระมังบางคนก็ไม่เคยอาย

          “ก็ได้ค่ะ”

          นี่ล่ะสันดานมนุษย์ วนเวียนแต่เรื่องนอน...พาขวัญรู้ว่าตัวเองออกจะร่านรักไปมากพอควร

          สองหนุ่มสาวคลอเคลียกันพักใหญ่ พาขวัญที่ลงกลับมานั่งที่เบาะตามปกติมองไปเห็นบุรุษผู้คุ้นตาคนหนึ่งที่นั่งอยู่กับหญิงสาวท่าทางจะสวย หล่อนรู้สึกคุ้นหน้า....ที่ว่าคุ้นหน้าหล่อนคุ้นคนผู้ชาย หล่อนไม่คุ้นผู้หญิงอยู่แล้ว!

          “รู้จักกันหรือ?”

          ส่ายหน้าขณะที่คีตะมองตาม...

          “แล้วมองอะไร”

          “คุ้นๆว่ารู้จัก”

          “ผู้ชายหรือผู้หญิง” เขาถามพาขวัญ...ตายังมองปากก็ยังตอบ

          “ผู้ชาย”

          เขาไม่ได้ว่าอะไร มีแต่บอกว่า

          “หล่อดีนะ” สายตามองไปยังผู้ชายคนเดียวกันที่หล่อนมอง พาขวัญหันขวับหล่อนนึกว่าเขาจะชมผู้หญิงว่าสวยแถมยังรอท่าไว้แล้วลองเขาชมให้หล่อนจะเตรียมฉะ

          แต่เขาชมผู้ชายคนนั้นว่าหล่อ...คีตะเหมือนลืมตัวเขาลูบท้ายทอย

          “แต่น้อยกว่าผมน่ะ”

          พลันพาขวัญก็นึกได้ ผู้ชายคนนั้น...ใครนะ เอ๋...เป้าหมายหล่อน!

          แต่เอ๊ะ...แล้วมากับผู้หญิงที่ไหนไม่ใช่พิมพ์นารานี่นา หรือว่าจะเป็นพิมพ์นารา...ไม่สิ หล่อนจำพิมพ์นาราได้แม่นไม่ใช่หล่อนแน่ แม่นั่นแข็งทื่อหยาบกระด้างจะไปนั่งกระหนุงกระหนิงกับผู้ชายกลางผับบาร์ได้อย่างไร หรือผู้หญิงคนนั้นเป็นชู้ของรมย์รวินท์!

          แบบนั้นพาขวัญก็สนุกนะสิ!

          “ไปไหนน่ะขวัญ” เห็นหล่อนลุกขึ้น

          “ไปทักเพื่อนสักหน่อย คีย์อยู่นี่ล่ะ”

          “เดี๋ยวสิ!” เขารั้งไม่ทัน จำต้องยอมนั่งคอยหล่อนก็ตรงนั้นคนเดียว

       ขณะที่พาขวัญเดินบิดสะโพกไปยังโต๊ะหนุ่มสาวที่นั่งอยู่ด้วยกัน พลันเมื่อไปหยุดกึกตรงหน้ารมย์รวินท์เขาก็เงยหน้ามอง ครู่แรกนึกไม่ออกว่าเป็นใครแต่ครู่ต่อมาจำได้...ผู้หญิงคนนี้เป็นหนึ่งในตระกูลของพิมพ์นารา!

/*/*/*/*/

สาวอันนี้ก็ยุ่งเรื่องชาวบ้านอีกตามเคย...ไม่เคยจะอยู่สงบเสงี่ยมนะหล่อน

       นิ ย า ย . ค อ ม อยากจะอ่านนิยายออนไลน์ดีดี สักเรื่อง คิดถึงเราสิคะ www.niyay.com

กรุณารอสักครู่นะจ๊ะ ( ถ้ารอนานแล้วไม่ออกคลิกที่นี่เลยจ๊ะ )

View My Stats

ข้อความทีท่านได้อ่านจาก เว็บเพจนี้ เกิดขึ้นจากการเขียนโดยสาธารณชน และ เผยแพร่โดยอัตโนมัติ
ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ ไม่ได้เห็นด้วย และไม่ขอรับผิดชอบ ต่อข้อความใดๆทั้งสิ้น ดังนั้นผู้อ่านทุกท่าน โปรดใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตนเอง และ ถ้าหากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ ขัดต่อกฎหมาย และ ศีลธรรม กรุณาแจ้งมาที่ webmaster@NiYay.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ